30. Oktober 2026
Das Fünf-Minuten-Freitagsprotokoll
Ein Team von fünf bis zwanzig Personen braucht kein neues Projektwerkzeug — es braucht eine Gewohnheit: am Freitagmittag fünf Minuten, vier Sätze pro Person, in einem Kanal. Kein Meeting, keine Kamera, keine Runde.
Die vier Sätze
Was ich diese Woche fertig gemacht habe. Worauf ich gerade warte — und von wem. Wo ich hänge — der eine Punkt, der nicht weiterkommt. Was Montag passiert. Vier Sätze, die in drei Minuten geschrieben sind. Wer sie schreibt, muss nicht mehr im Kopf behalten, was der Montagmorgen fragt.
Warum Freitagmittag
Freitagmittag ist der letzte Moment, an dem die Woche noch im Kopf ist; am Montag ist sie Geschichte. Und wer am Freitag schreibt, spart am Montag die Runde „wo stehen wir?“ — die teuerste Routine in kleinen Teams.
Was nicht in die vier Sätze gehört
Keine Prozentzahlen, keine Ampeln, keine Begründungen. Wenn der Satz „warte auf die Zahlen von X“ drei Wochen identisch ist, sagt das Protokoll mehr als jede Statusrunde: Hier braucht es eine Entscheidung, keine Nettigkeit.
Der Anfang ist die halbe Miete
Der Chef schreibt zuerst, und zwar schlechter als alle anderen — damit die Vier-Sätze-Regel keine Prüfung wird. Nach vier Wochen ist das Protokoll entweder Routine oder tot; beides ist eine Antwort. Tot heißt: die Montagsrunde hat gewonnen, und die kostet das Team jedes Jahr mehr als die fünf Minuten je gekostet hätten.
A team of five to twenty people does not need a new project tool — it needs a habit: five minutes on Friday noon, four sentences per person, in one channel. No meeting, no camera, no round.
The four sentences
What I finished this week. What I am waiting for — and from whom. Where I am stuck — the one point that does not move. What happens on Monday. Four sentences, written in three minutes. Whoever writes them does not have to keep in their head what Monday morning will ask.
Why Friday noon
Friday noon is the last moment when the week is still in your head; on Monday it is history. And whoever writes on Friday saves the Monday round of "where are we?" — the most expensive routine in small teams.
What does not belong in the four sentences
No percentages, no traffic lights, no excuses. If the sentence "waiting for X's numbers" is identical three weeks in a row, the recap says more than any status round: this needs a decision, not politeness.
Starting is half the work
The boss writes first, and worse than everyone else — so the four-sentence rule does not become an exam. After four weeks the recap is either routine or dead; both are an answer. Dead means: the Monday round won, and it costs the team more per year than the five minutes ever would.
Beş-twenty kişilik bir ekibin yeni bir proje aracına değil, bir alışkanlığa ihtiyacı vardır: cuma öğlen beş dakika, kişi başına dört cümle, tek kanalda. Toplantı yok, kamera yok, tur yok.
Dört cümle
Bu hafta neyi bitirdim. Şu an neyi bekliyorum — ve kimden. Nerede takıldım — ilerlemeyen tek nokta. Pazartesi ne oluyor. Dört cümle, üç dakikada yazılır. Bunu yazan, pazartesi sabahının ne soracağını kafasında tutmak zorunda değildir.
Neden cuma öğlen
Cuma öğlen haftanın hâlâ kafada olduğu son andır; pazartesi gün olur. Cuma yazan, pazartesi "neredeyiz" turunu kurtarır — küçük ekiplerdeki en pahalı rutin.
Dört cümlede olmayanlar
Yüzde yok, trafik lambası yok, bahane yok. "X'in sayılarını bekliyorum" cümlesi üç haftadır aynıysa özet, her durum turundan fazlasını söyler: burada gereken kibarlık değil, karardır.
Başlamak işin yarısı
Önce patron yazar — ve herkesten kötü yazar ki dört cümle kuralı bir imtihana dönüşmesin. Dört hafta sonra özet ya alışkanlıktır ya da ölmüştür; ikisi de bir cevaptır. Öldüyse pazartesi turu kazanmıştır; o tur ekibe, beş dakikanın hiçbir zaman edemeyeceği kadar pahalıya mal olur.